Dit blog is jaren geleden door mij gestart.
Omdat ik van schrijven hou. Omdat er zoveel in mij is waar ik graag woorden aan wil geven.
Waarom ik dat niet voor mezelf hou, maar wil delen met anderen? Daar zijn verschillende motieven voor. Feit is dat ik mijn schrijfsels graag deel. En dus heb ik in de achterliggende jaren geschreven over innerlijke processen, mijn dochter, mijn harte-roerselen, mijn rouwproces rondom mijn relatie met en de dood van mijn moeder. Alles open. Alles oprecht.
Openheid vind ik een belangrijke kwaliteit. Het uiten van dat wat er werkelijk in je leeft, is verre van eenvoudig. Maar o zo kostbaar en waardevol als je durft. Het creëert verbinding, allereerst met jezelf. EN met anderen. Het is dat, wat ik zo kan missen. Het is de moed daartoe, die me zelf zo kan ontbreken.
Ik denk dat onze wereld vele malen mooier is als wij onszelf in openheid met elkaar kunnen delen.
En toch.. is de praktijk anders. Niet in alle situaties is openheid gewenst. Of geschikt.
Sterker nog; soms is openheid ronduit ongewenst.
Dat is voor mij lastig te begrijpen, maar wel iets waar ik mee geconfronteerd word.
En na een hele duidelijke eye opener kom ik tot de conclusie dat openheid weliswaar een uiterst belangrijke waarde voor mij is, maar dat wellicht niet iedereen en niet iedere situatie daarom vraagt. Het heeft iets nodig om openheid op waarde te kunnen schatten..
Ik heb dan ook besloten dit blog te sluiten en te starten met een nieuw blog-avontuur. Een blog waarin ik blijf delen. Een blog dat net als dit blog, zal gaan over mijn beschouwingen ten aanzien van het leven.
Een blog dat niet gekoppeld zal worden aan mijn naam.
Doe ik daarmee mezelf tekort? Verloochen ik mezelf?
Het voelt niet zo. Mijn openheid blijft in tact. Mijn wijze van uiten blijft in tact.
Het is een bescherming van mezelf. Het feit dat dat nodig is, daar vind ik uiteraard van alles van. Maar het zou niet-wijs van mij zijn om te doen alsof de wereld is zoals ik die wens, in plaats van de realiteit waarin ik leef.
Dank voor het volgen van mijn blog in de achterliggende jaren!
Anke
